Canday <3 Pokémon GO

Geplaatst op 17-11-2016 in Overig

pokemon-go-logo

Een hele zomer lang heeft het iedereen juist wel óf niet gegrepen, want een gulden middenweg was er niet. Team Canday blogde de afgelopen maanden over de (tot nu toe) meest geslaagde Augmented Reality hype; Pokémon GO. Of je nou een excuus zocht om in te haken, een verdiepingsslag wilde schrijven of alvast nadacht over het verhaal dat je aan je kleinkinderen wilde vertellen, Pokémon GO had ons flink in zijn greep.

Hoe word je als merk weer ‘the very best’? Ongevraagd marketingadvies aan Nintendo.

‘I wanna be the very best, like no one ever was!’ Met deze legendarische woorden begint de al even legendarische themesong van Pokémon. Een game annex kaartspel annex TV-serie annex cashcow die dit jaar precies twintig jaar bestaat. En in kroonjaar 2016 weer helemaal terug was van nooit weggeweest met de app Pokémon GO. Een augmented reality game, waarin PokéTrainers worden uitgedaagd de echte wereld in te trekken om een collectie van 150 Pocket Monsters (want daar staat de naam voor) compleet te maken. Het werd de hype van de zomer. Maar zoals het met elke hype gaat, is ook Pokémon GO weer op z’n retour. Zo is maar liefst 79% van alle betalende spelers afgehaakt, daalde het aantal spelers wereldwijd van 30 naar 15 miljoen en zag co-ontwikkelaar Nintendo haar beurswaarde na een historische opleving vervolgens met maar liefst 18% dalen. Het is niet de eerste – en ongetwijfeld niet de laatste – keer dat Nintendo ogenschijnlijk commercieel goud in handen heeft, maar niet in staat blijkt om een fantastisch concept ook daadwerkelijk op lange termijn te laten renderen. Als fanboy van het eerste uur duik ik daarom in de wondere wereld van Nintendo’s marketingstrategie en maak ik de balans op: wat gaat er toch mis? En vooral: wat moet er beter?

A trip down memory lane

Hoewel ik stiekem net iets te oud was om de Pokémon-hype in 1996 te omarmen, deed ik dit toch. Ik verzamelde de tradingcards, speelde de spellen op m’n Game Boy en keek af en toe de serie. Toen Nintendo een jaar geleden bekendmaakte met een ‘Pokémon in real life vangen’-app te komen, maakte mijn hart logischerwijs een sprongetje. Zo’n 200 gewandelde kilometers, 105 gevangen Pokémon en even zoveel grappige, toevallige ontmoetingen op straat later, kan ik concluderen dat de app me flink heeft beziggehouden. Niet alleen als gebruiker, maar ook als reclamemaker. Ik vind het daarom te kort door de bocht om op basis van wat cijfers te concluderen dat Pokémon GO Nintendo weinig heeft gebracht. Het merk dat sociaal gamen zo’n beetje heeft uitgevonden, doet met de app wat het consumenten al jaren belooft: mensen samenbrengen. Tel daarbij op dat de Pocket Monsters qua namen tot de allerslimste copywapenfeiten in game-land behoren, en ik zie vooral pluspunten. En er is meer. Zo steeg de verkoop van Pokémon-merchandise, konden de games voor handheld consoles als de 2DS en de 3DS op een opleving qua verkoopcijfers rekenen, en kreeg de aanstaande lancering van games Pokémon Sun en Pokémon Moon significant meer aandacht dan de vorige releases. Voldoende om concurrenten Sony (Playstation) en Microsoft (Xbox) het hoofd te bieden? Niet echt. Het grootste probleem van Nintendo lijkt nog steeds een gebrek aan mileage te zijn. Nintendo slaagt er al lange tijd niet meer in om een game of console te lanceren die de aandacht van de consument lang genoeg vasthoudt. In lang vervlogen tijden was het bedrijf marktleider. Maar die positie lijken de Japanners voorgoed kwijt te zijn geraakt…

Marketingmissers

Het meer dan 100 jaar oude bedrijf is een van de meest bekende merken ter wereld. Maar op marketingvlak gaat er al jaren heel wat mis. Tech-blogger en Nintendo-watcher Charles Herold beschreef eerder dit jaar de grootste marketingmissers van de game-gigant:

– Nintendo trekt geen lering uit mislukte lanceringen
– Nintendo maakt slechte, ongeïnspireerde commercials
– Nintendo adverteert structureel te weinig
– Nintendo vertrouwt te veel op word-of-mouth reclame
– Nintendo speelt onvoldoende in op de ‘reasons to buy’ van de doelgroepen
– Nintendo biedt te weinig goede games
– Nintendo werkt onvoldoende samen met andere entertainmentbedrijven

Maar hier blijft het niet bij. Want één van de grootste successen van het bedrijf – de Wii-console uit 2006 – heeft bijgedragen aan de stuurloosheid waar Nintendo vandaag de dag last van lijkt te hebben. Het succes van de Wii is namelijk ook de achilleshiel: de console was voor iedereen. De marketingcampagne richtte zich daarom op iedereen. Voor de Wii pakte dit nog goed uit. Maar daarna ging het mis. Want hoewel er talloze merken zijn die hun succes te danken hebben aan de voor iedereen-belofte (Apple, IKEA, H&M), resulteerde het voor Nintendo en hun Wii U-console in niet-specifieke, gezichtsloze, generieke communicatie. En tegenvallende verkoopcijfers. Verder heeft het merk last van inside-out denken, terwijl er natuurlijk outside-in gedacht moet worden. ‘Waar heeft de doelgroep behoefte aan?’ in plaats van ‘Welke doelgroep heeft behoefte aan die leuke nieuwe console of game die we bedacht hebben?’ Maar het is nog niet te laat.

Super (Mario) Strategy

Ik ben er namelijk van overtuigd dat Nintendo voldoende creativiteit en innovativiteit bezit om het tij te keren. En om van het feit dat het bedrijf de aandacht van de gamende consument niet lang genoeg vast kan houden juist een kracht kan maken. Want wat kunnen we van Pokémon GO leren? In mijn ogen vooral, dat Nintendo succesvol is in het faciliteren van een leuk, ontspannen, snappy ‘tussendoor-moment’. Pokémon GO kan (bijna) altijd en (bijna) overal gespeeld worden. En de game behoeft geen ellenlange uitleg: app openen en gaan met die Pikachu! Op een console als de Wii U of de 2DS werkt het net zo. De games die zich afspelen in de visueel fantastische wereld van Mario, Luigi, Kirby en al die andere iconische game-karakters, zijn weliswaar uitgebreid, maar altijd plug & play. Eenvoudig te besturen avonturen, die garant staan voor korte spelmomenten met een zeer schappelijke leercurve. Hoe anders is het gesteld met Playstation en Xbox. Consoles die het moeten hebben van grote titels als Uncharted, Overwatch en Assassin’s Creed. Games waar je tientallen uren in moet steken om vooruitgang te boeken.

Het tussendoor-moment

Als Nintendo zich weer een unieke breinpositie wil verwerven zou het merk het tussendoor-moment nog sterker moeten gaan claimen. Dus niet meer Nintendo: for everyone maar Nintendo: for every moment. Natuurlijk wordt dit domein al een aantal jaren nagenoeg volledig gedomineerd door gaming op smartphone en tablet. Maar Nintendo heeft iets wat het overgrote gedeelte van deze games niet heeft: toegang tot game-helden die merken op zich zijn geworden. Met ‘altijd’ als one-word-proposition en Super Mario, Kirby, Link en Pikachu als visual beacons, is er voldoende ruimte voor een effectieve (positionerende) merkstrategie en -campagne. Hoe Nintendo het gaat opnemen tegen de succesvolle mobile games? Door betere games uit te brengen dan de rest. Na de eerste stap met Pokémon GO, volgt zowaar de tweede stap nog dit jaar met Super Mario Run voor iPhone en iPad. In de markt gezet als lokkertje voor generaties gamers die niet zijn opgegroeid met Mario en zo hopelijk hun weg naar Nintendo’s consoles gaan vinden. Een game als marketingstunt? Mogelijk. Maar ik denk dat Nintendo zichzelf pas echt opnieuw kan uitvinden door hun eigen consoles op de tweede plaats te zetten, en zich vanuit de for every moment visie te focussen op het creëren van games. Door vanuit deze onderscheidende kracht een nieuwe richting in te slaan, zou het merk wel eens van underdog kunnen veranderen in de nieuwe ruler in de steeds groter groeiende wereld van mobile gaming. Met wereldwijd zo’n 3,5 miljard smartphone- en tabletgebruikers een wel heel lucratieve markt. Zeker wanneer je dit getal afzet tegen de 13 miljoen Wii U bezitters die de wereld rijk is.

Een broodnodige ‘switch’

Inmiddels heeft Nintendo – als opvolger van de geflopte Wii U – vorige week haar nieuwste console-telg aangekondigd: de Nintendo Switch. Een hybride systeem waarmee je niet alleen thuis voor de TV, maar ook onderweg kunt gamen dankzij een uitneembare handheld. Een eerste stap richting het tussendoor-moment? De Switch komt maart volgend jaar uit, dus de tijd zal het – zoals altijd – leren. Deze fanboy houdt het in ieder geval nauwlettend in de gaten. En dit stukje marketingadvies? Dat krijgen ze bij Nintendo deze keer gratis en voor niks. Ze hebben nog vijf maanden om er hun voordeel mee te doen!


Meowth in het bakkie

Als je een aantal jaar geleden had geroepen dat er ooit een tijd zou aanbreken waarop de gehele jeugd, wereldwijd, in de ban zou zijn van ‘iets’ dat jongeren zou stimuleren om naar buiten te gaan, spontaan interactie te zoeken en aan zou zetten tot meer lichaamsbeweging, hadden ze je voor gek verklaard. Een soort van, ‘de wereld is rond’ tafereel. Op zo’n grote schaal? Onmogelijk. Nu het eindelijk zo ver is hoor je echter meer geklaag dan gezang, en dat is zonde. ‘De jeugd van tegenwoordig komt helemaal naar mijn huis gelopen om voor mijn tuin te staan’, ‘jongeren zitten alleen nog maar op hun mobiel’ en ‘een monument uit de oorlog gebruiken in een spel, belachelijk!’. En om de schaal even aan te geven: de Nijmeegse Vierdaagse nam geen extra maatregelen tegen terrorisme, maar hield zich wel bezig met het veiliger maken van de route voor Pokémon GO spelers.

Voor iedereen de afgelopen weken onder een steen heeft gelegen en niet weet waar het over gaat: Pokémon GO is helemaal in. Hip & happening. AR (augmented reality) wordt voor een van de eerste keren succesvol (op deze schaal) ingezet en laat zien dat het nog geen vergane glorie is. Pokémon GO verwezenlijkt op deze manier zelfs de droom van een volwassen man. Want die 150 ‘wezentjes’ die je als kind blindelings kon opnoemen zijn nu ook zelf te vangen. Vandaag de dag kan iedereen zich een beetje als zijn of haar vroegere held Ash Ketchum voelen.

Als Pokémon vanger trek je er letterlijk op uit om zoveel mogelijk van deze wezentjes (ook wel Pokémon in de volksmond) tegen te komen. Hoe meer je er hiervan vangt, hoe sterker je wordt. En hoe sterker jij wordt, hoe sterker de Pokémon. En hoe sterker jij én de Pokémon, hoe meer je kan opscheppen. Gevoelens van euforie op het speelplein worden weer herleefd. En die rood/witte balletjes waarmee je ze vangt? Die haal je op door naar PokéStops (bepaalde plekken waar je de nodige items kan halen) te reizen. Het liefst wandelend, want anders komen je Poké-eitjes niet uit.

Naar buiten

Wie mee wil spelen, moet dóén. Blijven zitten op een plaats en valsspelen kan niet. Je móét dus bewegen. Doelen waar gezondheidsinstellingen naar streven worden behaald en zelfs autistische jongeren schijnen er baat bij te hebben. Toch worden de spelers vaak dom weggezet. En ondanks dat ze misschien wel voor overlast zorgen omdat ze in hordes bij elkaar staan, worden ze ook lastig gevallen door mensen met hele andere gedachtes over het spel. Misschien is het inderdaad ook niet gezond, want ondanks dat je buiten komt loop je de gehele tijd naar je schermpje te kijken. Je kunt het dan nog proberen te verbergen door je scherm naar beneden te draaien, maar zodra de mobiel trilt sta je weer paraat.

Ondanks de negatieve aandacht overheerst het positieve gevoel. Zeker ook marketing-wise, want er zijn nieuwe kansen geboren voor merken om te benutten. Bedrijven zoals Media Markt organiseren evenementen en betalen om zoveel mogelijk Pokémon te lokken. Zelfs inhaken had heel even een nieuwe definitie. Curveballetje gooien en Gotcha! Meowth in het bakkie. En wist je dat er in Japan al zo’n 3000 McDonald’s vestigingen omgetoverd zijn tot PokéStop? Ook de lokale ijssalon schijnt gered te zijn omdat er nu plots Pokémon verslaafde jongeren (en ouderen) een Lure aanzetten op jouw terras, dat blijkbaar een PokéStop is.

Ook social media worden optimaal benut en dienen als een gouden dienblad in deze tijd. Poké-evenementen of -Stops worden gecommuniceerd om zo nog meer mensen te lokken. Bouwer van de app Niantic werkt momenteel aan mogelijkheden waardoor je als bedrijf nog makkelijker kan inspelen op de hype, zoals gesponsorde locaties. Maar of het dan al te laat is, wie weet. Uiteindelijk is het maar een hype die zijn opgedane glorie op een zeker moment weer verliest.

What’s next?

We lijken het stadium van het inhaken alweer bijna voorbij. En er blijven momenteel vooral die-hard fans over. De schaal waarop het spel werd en nog steeds wordt gebruikt is iets om tegen op te kijken. Stiekem is het vanaf nu alweer vol spanning afwachten op de reacties van andere merken en bedrijven na geïnspireerd te zijn door Pokémon GO.

Kortom, hou je hoofd koel en kijk naar het groter geheel. Gewoon ‘maar een spelletje’ op zo’n grote schaal. Tof, toch?


Pokémon GO / NO GO

De wereld is gek geworden. En ik ook. Of is het toch de normaalste zaak van de wereld en ben ik gewoon een hippe dude die nieuwe experimenten niet uit de weg gaat? Ik heb het over Pokémon Go. Of is het Pokémon No Go? Ontdek het zelf en lees mijn verhaal.

Ik werk al bijna 19 jaar in de reclame en heb al heel veel veranderingen meegemaakt. In 1998 begonnen bij Canday en zelf mijn eerste litho’s naar de drukker gebracht. Als men vroeg wat ik voor werk deed dan antwoordde ik steevast dat ik oud papier maakte. Eerlijk is eerlijk, alle reclame uitingen die wij toen maakten gooide jij bij het oud papier. In die tijd hadden we nog geen email, je kunt het je bijna niet voorstellen. Ook hadden we nog geen website, we hadden een reclame folder. Vet. Good old days, gaaf om dat nog te hebben meegemaakt.

Veranderingen zijn leuk

Inmiddels zitten we midden in het digitale tijdperk. Technologie is een springplank voor nieuwe ideeën geworden en er zijn geen geheimen meer, slechts informatie die je nog niet tot je beschikking hebt. Het digitale landschap om ons heen verandert bijna dagelijks en wat doe je dan? Verzet je je er tegen of ga je er in mee? Legitieme vraag waar veel mensen mee worstelen.

Ik niet. Veranderingen zijn leuk. Experimenten zijn leuk. Dan gebeurd er weer iets. Het houdt je scherp en je blijft je ontwikkelen. Dat wil je toch, anders moet je niet in de reclame branche gaan werken. Toch? Zo heb ik me enkele jaren geleden in het social media landschap verdiept. Ik ben geen expert maar weet er inmiddels wel veel van. Gewoon door mee te doen en als je het niet leuk vindt of het levert je niets op, dan stop je er toch gewoon mee. Er komt vast wel weer iets voorbij wat je wel leuk vindt.

Je kunt je ogen er voor sluiten, maar het is niet voor niets dat heel de wereld gegrepen is door social media. Als er iets nieuws voorbij komt, dan doe je toch gewoon mee? Het levert je echt wat op en vaak meer dan alleen plezier. Maar je moet het willen zien. En toen… kwam er weer iets nieuws voorbij. Het is geen social media, maar het is wel in een mum van tijd viraal gegaan. Het lijkt wel een virus, net als social media verspreidt het zich snel rond en iedereen heeft het er over. Pokémon Go.

To GO or not to GO?

Toch heb ik even getwijfeld. Natuurlijk wil ik experimenteren. Maar wat levert het mij of ons op? Dus ik besluit om het even af te kijken. Even wat reacties afwachten. Kan ik er naast lol ook wat van leren? Is het meer dan een hype die snel overwaait? Niets bleek minder waar, in Nederland doen binnen enkele maanden twee miljoen mensen actief mee. Wow, dat zijn nog eens cijfers. Toen kwamen ook nog de eerste berichten dat Pokémon Go een positief effect heeft op de bevolking, ons Nederlanders. Je wilt voorbeelden?

– Wat te denken van de jeugd die vergroeid is met de joystick om te kunnen gamen? En dus nooit meer buiten komt? Ineens gaat heel jeugdig Nederland weer naar buiten en worden we allemaal een stukje gezonder.

– Wat te denken van het sociale gehalte. Mensen komen weer fysiek in contact met elkaar. Ik word op straat door tieners aangesproken die me vragen of ik weet waar de Pokémon Abra zit? Gaaf.

– Wat te denken van de politie die Pokémon stops activeert met lures zodat er mensen in inbraakgevoelige wijken aanwezig zijn. Is dat even balen voor die inbrekers, briljant toch?

– Wat te denken van de toepassing van augmented reality. Eindelijk een voorbeeld dat wel werkt. Dit kan zomaar weer een aanjager zijn van nieuwe ideeën en mogelijkheden. Technologie als springplank voor nieuwe ideeën. Weet je nog?

Ok, ik ben om. Naast het spelelement heeft het ook een maatschappelijk verantwoord element wat mij aanspreekt. Dus Go Pokémon Go.

Account aanmaken en starten maar. Ik ben los of was het ‘lost’? Het is niet moeilijk en toch snap je er in het begin geen reet van. Gelukkig heb ik twee collega’s die in de categorie Pokémon Nerd passen. Gave gasten die me snel wegwijs maken in de basis principes van het spel. De eerste paar Pokémon worden gevangen en ik heb serieus twijfels of ik het leuk vind. Maar je moet het een kans geven, dus we gaan nog even door. En dan gebeurt het… ik betrap mezelf een aantal keer op een vreugdemomentje. Ik ben oprecht blij als ik een nieuwe Pokémon vang. Of als een ei een bijzondere Pokémon uitbroedt. De verzamelaar in mij wordt gewekt en in een keer voel ik een drang om de verzameling Pokémon compleet te willen maken. Het virus weet mij dus ook te pakken.

Terwijl mijn verzameling Pokémon begint te groeien raken mijn Pokeballs op. Juist op dat moment kan ik een Pikachu vangen, toch een klassieker onder de Pokémon. Tenminste dat hebben ze me wijsgemaakt. Balen, gemist. Dat gaat me geen tweede keer gebeuren, de weg naar de shop is ook gevonden. Ik ben nu officieel sponsor van de spaarkas van Nintendo.

Het uitbroeden van eieren levert vaak gave nieuwe Pokémon op. Dus in de pauze op het werk wordt er ineens gewandeld. En terwijl we thuis geen hond hebben ga ik toch regelmatig ’s avonds een klein blokje om. Even de benen strekken… yeah right! Ook rij ik met de auto wel eens een blokje om, in een slakkentempo anders geldt het niet, om toch die paar extra meters te maken. Yes, weer een gave nieuwe Pokémon. Geluksmomentje, sorry maar het is echt waar. Het motiveert, echt waar. Je wordt er zelfs een beetje hebberig van. Ik kan bijna niet stoppen met vangen.

Pokémon Go lovers

Inmiddels hebben we een WhatsApp groep aangemaakt. Pokémon Go lovers. Ik hoor mezelf nog denken: get a life. Maar je wilt niets missen en elkaar inspireren met nieuwe tips, ideeën of ervaringen. Je vergelijkt met elkaar en er ontstaat ook een (gezonde) strijd. Je wilt aan je collega’s laten zien dat je veel Pokémon hebt of in een nieuw level zit. Ook nieuwe Pokémon die bijzonder zijn wil je delen. Het inspireert de anderen om een stapje extra te zetten. Letterlijk en figuurlijk.

Ook wil je met augmented reality je Pokémon op een leuke manier vastleggen in je eigen omgeving. Ik ben sinds januari vader geworden en heb al menig Pokémon in de box zien zitten van onze zoon. En in een jolige bui heb ik zelf een fake Pokémon gemaakt. Ik heb mijn eigen Pokémon Lemmy gemaakt, met combat power 666. Lol.

Al met al moet ik eerlijk bekennen dat de hype bij mij ook zijn einde nadert. Wat heeft het me nu opgeleverd?

Ik ben weer opnieuw in contact gekomen met augmented reality. Dat is toch indrukwekkende technologie.
Het heeft me meer contact met mijn collega’s opgeleverd. Lekker sociaal en dus leuk.
Ik ben weer meer gaan bewegen, dat is een positieve bijkomstigheid. Je voelt je toch een stukje fitter.
Ook moet ik eerlijk bekennen dat het een ontdekkingstocht was in een voor mij onbekende wereld. Een wereld waarvan ik niet wist dat deze zo groot was en zoveel historie kende. Indrukwekkend.
En als laatste vind ik het ook een fijne gedachte dat ik ondanks mijn leeftijd me toch gewoon lekker jong kan en mag voelen. Als onze zoon straks ouder wordt dan wil ik ook met hem kunnen praten over de dingen die hem bezighouden.

Natuurlijk kost het tijd, maar als je daar slim mee omgaat dan kun dit er best bij doen. En natuurlijk kun je er allerlei negatieve associaties bij bedenken. Maar dat is een mindset. Met dezelfde moeite vind je het wel leuk. Toch?

Inmiddels heb ik ruim 75 Pokémon en ben ik over de helft. Ik zit bijna in level 25 en om op hetzelfde niveau met mijn collega’s te kunnen praten heb ik een tijdschrift gekocht over Pokémon Go. Ik lees een beetje historie en ben onder de indruk van het fenomeen Pokémon. Ik blader door het tijdschrift heen en terwijl door mijn hoofd spookt om toch een keer te gaan stoppen gebeurt er iets. Een onvoorzien moment wat mijn twijfel per direct wegneemt. Ik kan nog niet stoppen… en weet je waarom? Er blijkt een Pokémon Rocky Balboa te zijn… en die heb ik nog niet. Mijn jarenlange liefde als fan voor Rocky maakt de verzamelaar in mij weer super actief. Ik moet doorgaan, minimaal tot ik mijn Pokémon Rocky Balboa heb gevangen. Om de kans te vergroten zijn we naar Kijkduin geweest, de Pokémon hoofdstad van Nederland. Maar helaas, nog niet gevangen. Dus we gaan nog even door. Let’s Go, Pokémon Go.


Pokemon GONE!

We kunnen wel stellen dat het voorbij is dus kunnen we in de verleden tijd praten over Pokémon GO. Sterker nog, laten we eens wat verder vooruit kijken. Wat zou je je kleinkind vertellen als hij of zij over 30 of 40 jaar vraagt: ‘Wat wàs Pokémon GO eigenlijk?’

Mijn antwoord zou de volgende strekking hebben:

“Pokémon GO was een app-je, dat is een klein programmaatje dat op je mobiele telefoon stond. Een mobiele telefoon was trouwens een apparaat dat je altijd bij je had dat oorspronkelijk bedoeld was om mee te bellen, maar dat deed bijna niemand, en waar je allerlei apps, programma’s op had staan om te communiceren met je vrienden, waarmee je foto’s kon maken, je dagelijkse bezigheden kon organiseren en spelletjes kon doen. Dat Pokémon GO was ook een spelletje, maar het was zo gemaakt dat je naar buiten moest om Pokémon te verzamelen, terwijl je de meeste spelletjes lui op de bank liggend kon doen. Pokémon waren karaktertjes die al bekend waren uit de vorige eeuw dus zowel wat oudere mensen, die de oorspronkelijke Pokémon nog kenden, als jonge kinderen vonden het leuk. Daardoor waren er in hele korte tijd gigantisch veel mensen die het gingen spelen. Het was één van de eerste spelletjes met ‘Augmented reality’ dat was een soort laag die op je telefoon over de echte wereld heen geprojecteerd werd. Omdat je ervoor naar buiten moest, werd er gezegd dat het heel goed was, want kinderen die normaal, alleen, thuis op de bank zaten te gamen, gingen nu buiten wandelen en ontmoetten andere kinderen. En mensen met autisme die normaal niet zo goed de straat op durfden hadden opeens een reden om toch naar buiten te gaan en contact te maken met anderen. Maar ja, iedereen liep op zijn telefoon te kijken, dus je had geen idee wie er naast je liep tot je er tegenop botste. Maar je was wel buiten, dat wel. Er waren zelfs mensen die het in de auto speelden en dan niet meer op de weg keken, maar op hun Pokémon app. Toen moest je in de auto nog zelf sturen en remmen dus dat was nogal gevaarlijk.

Er waren een stuk of 150 van die figuurtjes en de bedoeling was om ze allemaal te verzamelen. Van sommigen waren er heel veel en die kon je makkelijk vangen, maar er waren ook zeldzame waar je veel moeite voor moest doen. Er waren plekken waar veel van die karaktertjes zaten en je kon ook nog mensen lokken om mee te komen verzamelen. Soms moest je battle-en om een karakter te veroveren en je kon trainen om sterker te worden zodat je meer kans had om zo’n battle te winnen. Er waren plekken gemaakt waar er heel veel zaten, daar kwamen hele grote groepen mensen naar toe die ook alleen maar op hun telefoon keken en dan soms per ongeluk door tuinen van mensen liepen.

De mensen die het speelden, waren heel fanatiek en konden bijna nergens anders meer aan denken of over praten. Maar Nintendo, het bedrijf dat het bedacht had, was vergeten om te zorgen dat er steeds nieuwe dingen bij kwamen zodat het leuk bleef dus na drie maanden was iedereen het beu en deed niemand het meer.”

“Maar wat hàd je er dan aan?!?”

“Helemaal niks! Net zoals een film kijken, gamen, muziek luisteren of Snapchat”.

“Snapchat?”

“Tja, dat vertel ik een andere keer wel.”